دیو کش دور به انجام رسید                  آفتابش به لب بام رسید

باید از هستی دل برگیرد                      ره سوی کشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ناچار کند                     داروئی جوید و در کار کند

صبحگاهی ز پی چاره کار                     گشت بر باد سبک سیر سوار

گله کاهنگ چرا داشت به دشت           نا گه از وحشت پر ولوله گشت

وان شبان بیم زده دل نگران                 شد پی بره نوزاد دوان 

کبک بر دامن خواری آویخت                  مار پیچید و به سوراخ گریخت

آهو استاد و نگه کرد و رمید                 دشت را خط غباری بکشید

لیک صیاد سر دیگر داشت                   صید را فارغ و آزاد گذاشت

چاره مرگ نه کاریست حقیر                 زنده را دل نشود از جان سیر

صید هر روزه به چنگ آمده بود             مگر آن روز که صیاد نبود

                  ****************************

آشیان داشت در آن گوشه دشت           زاغکی زشت و بد اندام و پلشت

سنگها ز کف طفلان خورده                     جان ز صد گونه بلا در برده

سالها زیسته افزون ز شمار                   شکم آکنده ز گند و مردار

بر سر شاخ ورا دید عقاب                       زآسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت: کای دیده زما بس بیداد                  با تو امروز مرا کار افتاد

مشکلی دارم اگر بگشایی                     بکنم آنچه تو میفرمایی

گفت: ما بنده در گاه تو ایم                     تا که هستیم هوا خواه تو ایم

بنده آماده بود فرمان چیست                 جان به را تو سپاریم جان چیست

دل چو در خدمت تو شاد کنم                ننگم آید که ز جان یاد کنم

اینهمه گفت ،ولی با دل خویش             گفتگویی دگر آورد به پیش

کاین ستمکار قوی پنجه کنون              از نیاز است چنین  زار و زبون

لیک ناگه چو غضبناک شود                  زو حساب من و جان پاک شود

دوستی را چو نباشد بنیاد                   حزم را باید از دست نداد

در دل خویش چو این رای گزید            پر زد و دور ترک جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب            که مرا عمر حبابیست بر آب

راست است اینکه مرا تیز پر است        لیک پرواز زمان تیز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت      بشتاب ایام از من بگذشت

گر چه از عمر دل سیری نیست            مرگ می آید و تدبیری نیست

من و این شهرت و این هشمت و جاه     عمرم از چیست بدین حد کوتاه

تو بدین قامت و بال ناساز                      به چه فن یافته ای عمر دراز

پدرم از پدر خویش شنید                       که یکی زاغ سیه روی پلید

با دو صد حیله به هنگام شکار              صد ره از چنگش کرده فرار

پدرم نیز به تو دست نیافت                   تا به منزلگه جاوید شتافت

لیک هنگام دم باز پسین                      کاین همان زاغ پلید است که بود

عمر من نیز به یغما رفته است            یک گل از صد گل تو نشکفته است

چیست سرمایه این عمر دراز              رازی اینجاست تو بگشا راز

زاغ گفت: ار تو در این تدبیری               عهد کن تا سخنم بپذیری

عمرتان گرچه پذیرد کم و کاست          گنه کس نه . که تقصیر شماست

زآسمان هیچ نیایید فرود                     آخر از این همه پرواز چه سود؟

پدر من که پس از سیصد و چند           کان اندرز بد و  دانش و پند

بارها گفت: که بر چرخ اثیر                  بادها راست فراوان تاثیر

بادها کز زبر خاک وزند                        تن و جانرا نرسانند گزند

هر چه از خاک شوی بالاتر                 باد را بیش گزند است و ضرر

تا بدانجا گه در اوج افلاک                    آیت مرگ شود پیک هلاک

ما از آن سال بسی یافته ایم              کز بلندی رخ بر تافته ایم

زاغ را میل کند دل به نشیب               عمر بسارش از آن گشته نصیب

دیگر آن خاصیت مردار است               عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار به همین درمانست         چاره رنج تو زان آسانست

خیز و زین بیش ره چرخ مپوی            طعمه خویش بر افلاک مجوی

ناودان جایگهی سخت نکوست           به از آن کنج حیاط و لب جوست

من که بس نکته نیکو دانم                  راه هر برزن و کوی دانم

خانه ای در پس باغی دارم                 وندر آن گوشه سراغی دارم

خوان گسترده الوانی هست               خوردنیهای فراوانی هست

                    ******************************

آنچه زان زاغ چنین داد سراغ                گند زاری بود اندر پس باغ

بوی بد رفته از آن تا ره دور                   معدن پشه  ، مقام زنبور

آن دو همراه رسیدند از راه                   زاغ بر سفره خود کرد نگاه

گفت: خوانی که چنین الوانست           لایق حضرت این مهمانست

میکنم شکر که درویش نیم                 خجل از ماحصل خویش نیم

گفت وبنشت و بخورد از آن گند            تا بیاموزد از آن مهمان پند

                  ******************************

عمر در اوج فلک برده به سر               دم زده در نفس باد سحر

ابر را دیده به زیر پر خویش                  حیوانرا همه فرمانبر خویش

سینه کبک و تهور و تیهو                     تازه و گرم شده طعمه او

اینک افتاده بر این لاشه و گند             باید از زاغ بیاموزد پند

بوی گندش دل و جان تافته بود           حال بیماری دق یافته بود

دلش از نفرت و بیزاری ریش                گیج شد بست دمی دیده خویش

یادش آمد که بر آن اوج سپهر              هست پیروزی و زیبایی و مهر

فر و آزادی و فتح و ظفر است             نفس خرم باد سحر است

دیده بگشود به هر سو نگریست         دید گردش اثری زینها نیست

آنچه بود از همه سو خواری بود          وحشت و. نفرت و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست از جا              گفت : که ای یار نبخشای مرا

سالها باش و بدین عیش بساز             تو  و مردار تو عمر دراز

من نیم در خور این مهمانی                گند و مردار تو را ارزانی

گر در اوج فلک باید مرد                      عمر در گند بسر نتوان برد

شهپر شاه هوا اوج گرفت                  زاغ را دید بر او مانده شگفت

سوی بالا شد و بالاتر شد                  راست با مهر فلک همسر شد

لحظه ای چند بر این لوح کبود            لکه ای بود و سپس هیچ ...... نبود

                                                            ( دکتر خانلری )

به یاد استاد بزرگ ادبیات فارسی شادروان دکتر ذوالریاستین 

چند سال پیش سر کلاس ادبیات صحبت از خوبی و بدی ، خیر و شر و آزادگی و بندگی شد ، استاد از توی کیفش این شعر رو در آورد و خوند . روحش شاد و یادش گرامی باد. 

جالب این بود که بعدها وقتی مهاجران به زبان بومی های استرالیا تسلت پیدا کردند متوجه شدند که معنای کونگارو  یعنی "نمیدانم " است.

 یه نصیحت : به 3چیز اطمینان نکنید.دکتر لاغر آخوند چاق و دلمه .چراااااااا؟؟؟؟؟؟؟ 

خوب معلومه دکتر اگه سرش میشد اول خودشو معالجه میکرد. آخوند چاق اگه راست میگفت تن پروری نمیکرد که خیلی چاق بشه. و اگه دلمه غذا بود اونو لای برگ مو و کلم و بادمجون قایم نمیکردند.

بگو بخند فقط مخصوص کوچیکترها نبود گاهی وقتها بزرگترها هم شوخیهای خفنی با هم میکردن یکی از بچه ها میگفت این دو تا صحنه رو من به چشم خودم دیدم .

 شب اول ماه محرم (حدودداْ سال۵۵) رفته بودیم حسینیه شربیانیها عموماْ تو شبهای اول پیر مردها و بزرگترها میان هییت یه آقای روحانی رفت بالای منبر و بعد از خوندن چند تا آیه از قرآن و یه حدیث شروع کرد راجب امام حسین گفتن: امام حسین اسبش رو برداشت... هنوز آقا شروع نکرده یه بنده خدایی انگار خیلی دلش پر بود با یه صدای بلند زد زیر گریه ، های ،های ، مش فتحلی ( خدا بیامرز) با صدای بلند و با لهجه ترکی گفت:مرتیکه بی لحظه صبر اله شاید این بار میخواد بره اسبشو آب بده.(انفجار جمعیت) روحانی که نتونست با ۳تا صلوات مجلس رو جمع کنه مجبور شد مطلب رو عوض کنه.

راوی میگفت یه روز صبح زود بابام رفته بود حموم مش غلام وقتی برگشت خونه از دم در یه ریز میخندید و می اومد مادم گفت :وا حاجی بلا به دور چی شده اول صبحی گفت من که نفهمیدم تو حموم چی نماز خوندم ( تا اینجا که داشت رفیقمون داستان رو تعریف میکرد فکر کردم شاید اون اتفاق تاریخی دوباره تکرار شده آخه یکی از معظلات حمومهای عمومی این بود که به قول قدیمیها اگه نصف شب یه بنده خدایی بعد از خاک بر سری بطور اتفاقی شرتش رو اشتباه پاش میکرد یا اینکه در یه مورد یکی شورت حاج خانم رو پاش کرده بود دیگه چه افتضاحی که نمی شد) گفت : نه قضیه یه چیز دیگه هست .جریان اینه که این بنده خدا گویا هر روز صبح میرفته حموم و غسل میکرده چند نفر از مشتریها هم به مش غلام میگن ببینم فلانی وقتی میاد حموم چقدر پول میده میگه ۲۵ ریال در صورتی که باید ۳تومن بده اونها هم مش غلام رو تحریک میکنن الان که اومد بیرون بهش بگو فلانی تو هر روز ۵ریال کمتر پول میدی و اگه من راضی نباشم غسلت باطل اقا چشمت روز بد نبینه طرف وقتی اومد بیرون و مش غلام این حرف رو زد با یه قیافه خیلی جدی گفت: راست میگی؟ این که کاری نداره خودم باطلش میکنم یه دست گذاشت رو شکمش و یه پاش رو گرفت بالا و یه فشار پپرررززژژژژ... که حموم ترکید. نا لوطی انگار مخوص گذاشته بود کنار....

- بچه ها میگین آدماش چی شدن ؟

-خدا کنه کسی نمرده باشه .

-یکی از بچه ها به داداش کوچیکترش گفت تو بر خونه یه وقت میترسی .برو بابا نمیخوام خودت میترسی. 

بچه ها بلند بلند از چپ شدن اتوبوس سر میدون شهرری صحبت میکردن و آدمهایی که اتفاقاً از همون مسیر میومدن با تعجب بهشون نگاه میکردن.

از انتهای خیابون هرنجی که رد شدیم و رسیدیم تو خیابون حرم کریم کم کم از بچه ها جدا شد و من شصتم خبردار شد یه خبری هست ولی نه اتو بوس .

 سر ایستگاه بچه ها با یه حالت کنجکاو به اطراف میدون نگاه میکردن از پشت دکه یخ فروشی تا پشت اتوبوسهای پارک شده  و تاکسی های خطی. نه خبری نبود .شاید بردنش .مگه کشک به این زودی که نمیشه بلندش کرد.شاید دم سه را ورامین باشه .بریم؟ نه بابا دوره گم میشیم.راستی کریم کو ، نکنه سر کاریم.خوب معلومه دیگه مگه هنوز نفهمیدین . شاسنم خانوم (مادر خانواده...) به کریم پول داد ه بیاد از نونوای بربری سر ایتگاه نون بخره اون هم میخواست که تنها نیاد شماها رم با خودش آورد.ناصر لماس گفت پس چرا قسم دروغ خورد حالا سنگ میشه .امیر هم که هم دست داداشش بود گفت :نخیر دروغ نگفت بیا همین اتوبوسه رو نگاه کن ( اشاره به یک اتوبوس که در حال دور زدن دور میدان شهرری بود) ببین ببین آهان آهان برگشت دوباره میره میدون شوش(یکی از میادین تهران). 

... علی آبنیکی و ممد بهرامی و چند تا از بچه های بزرگتر محل سر کوچه زکریا وایساده بودن و گرم صحبت، یکی از بچه ها داشت از جریان سفر به شمال و جاده چالوس و اینکه از لای دیوار خونه هاشون درخت سبز میشه و... دقیقاً تو همین لحظه آقا رحیم با تاکسیش رسید سر کوچه و ترمز کرد مجید داداش کوچیکه خونواده هم تو ماشین بود ولی پیاده نشد، رحیم در حالی که داشت با بچه ها سلام علیک میکرد از ممد بهرامی پزسید چه خبره ؟ ممد گفت علی میگه تو شمال از لای دیوار خونه ها درخت سبز میشه. رحیم گفت مرد حسابی چرا راه دور میری من خودم امروز رفتم ماشینمو بشورم یه چیزی دیدم از تعجب داشتم شاخ در میاوردم. مگه چی دیدی ؟ چند روز پیش مسافر در بستی بردم شور آباد، بارون اومده بود و جاده هم گلی آفا چند تا دونه گندم با یه مشت گل پاشیده لای سپر جلو حالا  امروز دیدم سبز شده.

بجه ها با تعجب و نا باوری داشتن به همدیگه و رحیم نگاه میکردن که گفت باورتون نمیشه ؟ خودتون ببینید. پنج تا کله چسبیده به جلو پنجره تاکسی دارن لای سپر دنبال گندم سبز شده میگردن که رحیم به داداش مجید توی ماشین اشاره کرد و بوق بنزی و   بووووووووق هرکی از یه طرف پرید هوا و... خنده بازاری شد که نگو این که آدم رو دست بخوره یه چیزه اینکه از یه سوراخ دوبار گزیده شه یه چیز دیگه.

ممد بهرامی و آقا ممد نسبت به تاکسی رحیم فوق العاده حساس و محتات شده بودن به طوری که سعی میکردن بهش نزدیک نشن یا اینکه از دور مطمین بشن کسی توش نیست. 

سر کوچه رحیم کاپوت تاکسیشو زده بود بالا و داشت واتر پمپش رو عوض میکرد که ممد بهرامی رسید و چاق سلامتی کرد. لازمه بگم  توی محله هرنجی اتحاد و یک دلی بچه های کوچه زکریا مثال زدنی بود ،و بچه ها جدای از همسایگی و رفاقت یه احساس وظیفه ای نسبت به هم داشتن، یه نیم ساعتی عوض کردن واتر پمپ و باز و بسته کردن رادیاتور طول کشید آخرین قسمت کار بستن شلنگ پایین رادیاتور بود که ممد با گذاشتن یه تکه مقوا  زیر ماشین خوابیده بود داشت اونو میبست که اقا ممد از در خونشون اومد بیرون ودید ممد بی خیال زیر ماشیبن سر گرمه رحیم هم که رفته بود داخل خونه آب بیاره شیشه سمتن راننده هم که پایینه خیلی آروم خودشو رسوند کنار ماشین و دستشو گذاشت روی بووووووووووق . کمتر از دو ثانیه آقا ممد که دید با دمپایی نمیتونه فرار کنه اونها رو انداخت و ده بدو و ممد بهرامی هم با پیچ گوشتی دنبالش و میگفت سید اگه بگیرمت...

خودمونیم البته میشه بدون مردم آزاری هم خوش بود. 

شادی چقدر ارزون بود و قابل دسترس خیلی نمیخواست دنبالش بدویی خودش میومد دنبالت فقط کافی بود بخوای

نزدیک ظهر بود و آقا رحیم  برادر بزرگه خانواده شمشیری  با  اون تاکسی نارنجی رنگ  بزک شدش وارد کوچه شد ممد بهرامی و آقا ممد ( سید ممد ) روی پله خونه محمود آقا نشسته بودن و چند تا بچه قد و نیم قد هم داشتن توپ بازی میکردن ، رحیم عموماً با یه فرمون وبا یه شتاب که مخصوص خودش بود همیشه وارد کوچه میشد . از ماشین پیاده شد و با یه قیافه حق به جانب و ناراحت اومد جلوی ماشین و با کنجکاوی شروع کرد به جلو پنجره اون  نگاه کردن،  ممد بهرامی  از روی پله بلند شد و با عجله خودشو رسوند به رحیم و گفت: چی شده ؟ رحیم گفت: نمیدونم یه ساعته تو خط پدرم رو در آورده . آقاممد گفت چی؟ رحیم با یه لبخند مزبوحانه گفت : تو جاده باقر آباد  داشتم میومدم یه گله گنجیشک پیچیدن جلوی ماشین خوردن به کاپوت وشیشه ، حالا یکیشون رفته زیرماشین و هی جیک جیک میکنه . تو همین لحظه که امیر در خونه رو باز کرد اومد تو کوچه، ممد بهرامی و آقاممد گوششون رو چسبونده به جلو پنجره تاکسی و داشتن دنبال صدا میگشتن ،رحیم آروم به داداشش امیر اشاره کرد برو کنار وخودش عقب عقب رفت به سمت فرمون ماشین و دستشو گذاشت روی بوق، چشمتون روز بد نبینه صدای بوق بنزی 17*10 از دور هم آزار دهنده است چه برسه به بیخ گوش  در حالی که اون دوتا بیچاره ساده از وحشت پریدن هوا بچه ها از خنده غش کرده بودن و ریسه میرفتن .اون طرف خیابون اوس جعفر که در مغازه آهنگریش نظاره گر ماجرا بود با تکون دادن سر به سادگی اون دوتا که هر روز با یه ترفندی بازی میخورن میخندید . اگه کارتون ماشینهای پرنده  که در تعقیب یه کبوتر نامه بر هستن رو دیده باشین  .آقا ممد دقیقاً مثل او سگه تو گلو میخندید و به ممد بهرامی اشاره کرد که عجب کلاهی سر رفت. و ممد هم  با یه خنده همراه با عصبانیت در جواب ضمن ارادت به همشیره اون میگفت: تو خودت زودتر رفتی جلو و...

                                                                                        ادامه دارد

احتمالاً تا به حال راجب انگور و خواص  اون باید چیزهای زیادی شنیده باشید.چند سالی هم میشه که کارخونه های روغن کشی از هسته این میوه خوش خوراک و پر خاصیت دارن روغن خوراکی تهیه میکنن که بر عکس روغنهای هیدروپنه  ترانس بالا قابلیت جذب و هضم بهتر و... داره.

اینها رو گفتم چون . چند روز پیش آقا ناصر یکی از دوستانم  رو که یه مدتی بود ازش خبر نداشتم رو تو خیابون  دیدم، بعد از احوالپرسی احساس کردم یه خورده پکره وقتی ازش علت رو پرسیدم گفت: ای بابا دست رو دلم نذار با عیال حرفم شده. گفتم  تعجب میکنم چطور تو با این روحیه شوخ طبع و بشاشی که داری همیشه با خانومت جر و بحث داری تو خجالت نمی کشی؟ بعد از این همه سال زندگی هنوز باهم جر و بحث دارین؟ گفت: اولاً این بار بطور مستقیم مقصر مادر زنم بود.ثانیاً توی  کل دنیا خدا فقط یه نفر رو خلق کرد که با شوخی ها و بذ له گویهای من مشکل داشت اون هم از بخت بد شد عیالم، آقا از راه که میرسیم تا میایم دوتا کلوم با بچه ها بگیم و بخندیم نه تنها نمیخنده بلکه بلا فاصله اخماشو تو هم میکشه و یه ضد حال میزنه ، البته نه اینکه از مزاح و شوخی خوشش نیاد چون بارها وبارها خودم دیدم که اون داداش چیز، فلان ،  بی... حالا تو حساب کن نمک هنوز دهنشو باز نکرده کرکر میزنه زیر خنده . وای خدا نکنه که چهار پنج تا خواهری، داداش یکی یه دونه شونو دوره کنن، میزارنش وسط و" ایششش چندشم شد". مادره رو بگو بعد پنج تا دختر رگباری یه پسر زایدهُ همچی دور و برشون راه میره و قیافه میگیره انگاری چرچیل زایده ، البته بی معرفت نه خودش نه خانومش تو کلاهبرداری دست کمی از چرچیل ندارن ،یه کلاهبردارین که لنگه شون خودشونن نم پس نمیدن که هیچ چپ و راست هم دارن این مادر و خواهرا رو سر کیسه میکنن و... گفتم :ای بابا چه خبره آقا ناصر انگار با همه عالم و آدم مشکل داری . هنوز حرفم تموم نشده دیدم زد زیر خنده حالا بخند و کی نخند.گفتم: نه به اینت نه به اونت ، مثل اینکه اگه خدا بخواد کم کم داری آره خوب.گفت : ناراحت نباش من تا 40 تا مثل تو رو راهی تیمارستان نکنم خودم نمیام .یه خورد خودشو جمع و جور کرد و گفت: به نظر تو من بیراه گفتم ؟ گفتم چی رو ؟

آقا ناصر گفت : داداشی من کلاً از هسته میوه خوشم نمیاد چه میخواد هسته هلو باشه چه انگور .جریان اون میمونه رو گفتم بهت؟آره بابا خودم برات گفتم اول امتحان میکرد بعداً قورتش میداد، حالا تو حرفت رو بزن. آره میگفتم : من همیشه وقتی انگور میخورم هسته هاش رو در میارم چون از جویدنش ناراحت میشم .عیال مربوطه هم همیشه با ما بحث داره که بابا هسته هاشو بخور آخه بده از دهنت در میاری میزاری کنار پیش دستی ما هم میگفتیم: پس اگه اینطوره اونهای که هسته زرد آلو، سیب یا هلو و شلیل و... در میارن فوقالعاده بی شخصیت و بی ادب تشریف دارن .و هر دفعه انتهای بحث یه دعوا.

آقا چشمت روز بد نبینه ما دیروز دور از جون شما روم به دیوار رفتیم خونه مادر زنه و از قضای روزگار: وجداناً کسی غیر خودمون نیست این دفعه رو تو د لمون  گفتیم درسته اون تا حالا خیلی به ما بد کرده و با دخالتهاش.... ما بیایم یه کمی باهاش کپ بزنیم و قولی بابا گفتنی: از در دوستی وارد شیم اون که عوض نمیشه پس چرا ما زندگیمون رو تلخ کنیم. که از بد حادثه حاج خانم همینطور که داشت حرف میزد رفت یه پیش دستی میوه آورد که اتفاقا توش انگور دانه درشت هم بود. و ما همینطور که داشتیم گوش میدادیم شوع کردیم چند تا انگور هم گذاشتیم تو دهنمون و یه دفعه به فکرمون رسید که، آقا ناصر تو که زدی تو خط مرام و معرفت  بیا اگر چه از هسته انگور خوشت نمیاد این دفعه دندون رو جیگر بزار و این چند تا هسته که تو دهنته رو بجو و قورتش بده . اتفاقاً داشت بحثمون تازه گرم میشد که چند تکه از هسته ها رفت لای دندونهای روکش شده جلویی  و همینطور که داشتیم گوش میدادیم با فشار زبون وبا کلی زحمت درشون اوردم و قورتشون دادم ، یه لحظه احساس کردم چرا هسته ها اینقدر درشت بودن که یهو عین برق از جا پریدم و دستمو گذاشتم رو لبم ، ای دل غافل که دوتا دندون رو کش جلوی دهنمو که  همین پارسال نزدیک سیصد هزارتومن خرجش کردم رو خورده بودم . به هر مکافاتی بود پیچوندم و برگشتم به سمت خونه . توی راه هی میگفتم:ا ا ا  ، ای دل غافل دیدی چی شد حالا چیکار کنیم ؟ بدبختی فرداش قرار بود برم پیش یکی از دوستای قدیم که باهاش کلی رو در بایستی داشتم .خونه که رسیدم .زنه گفت چیه چرا پکری؟ گفتم به نظر تو لگن بهتره یا الک؟ گفت: یعنی چی ؟ منظورت چیه؟ گفتم : یعنی الان که هنوز دیر نشده میشه از لگن استفاده کرد اما اگه بزاریم برای فردا یا پس فردا باید از الک استفاده کنیم. دیگه قاطی کرد و گفت من نمی فهمم منظورت چیه ؟ که منم داستان رو براش تعریف کردم .وقتی تموم شد گفت خوب دندونتو قورت دادی چه ربطی به لگن و الک داره؟ گفتم بابا تو دیگه چقدر ساده ای ، یعنی  همین الان  دوتا انگشتمو میتونم بکنم تو حلقم و هرچی خوردم بالا بیارم تو یه لگن. یا صبر کنم واسه فردا پس فردا با یه  الک برم تو دستشویی...که یه دفعه یه جیغ کشیدو پشت بند ش  یه دعوای حسابی، که ماهم زدیم تو کوچه والان پیش شمایم.حرفش به اینجا که رسید گفتم : پس برای این ناراحتی ؟ گفت: نه بابا این که ناراحتی نداره غصه ام از اینجاست که هنوز انجام نداده گفت دیگه نمیزارم بوسم کنی. !!!

                                                                                  (مارک فیشر)

 خداوند عادت دارد به پیامبرانش فرمان دهد که بر فراز کوه ها بروند، تا با او سخن بگویند. من همیشه از خود میپرسیدم که دلیلش چیست؟ تا پاسخ را یافتم. از قله کوه ها میتوان همه چیز را کوچک دید افتخارات ما و غصه های ما اهمیت خود را از دست میدهند، آنچه بدست آورده یا از دست داده ایم آن پایین میماند. از فراز کوهسارها تو میتوانی ببینی که دنیا چقدر وسیع است و افق چه اندازه دور .

از درون سیه توست جهان چون دوزخ                  دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت

                                                                                  ( صائب تبریزی )

هیچ وظیفه ای را همچون شاد بودن حقیر و کوچک نشمرده ایم.

                                                                                  (رابرت لویی استیونسن)

همیشه خردمند امیدوار                    نبیند به جز شادی از روزگار

                                                                                 (فردوسی)

ترس همچون چوبی است در لای چرخ زندگی.

                                                                                (دنیس ویتلی)

در دنیا هیچ چیز کاملاً خطایی وجود ندارد .حتی یک ساعت از کار افتاده میتواند روزی دوبار زمان دقیق را نشان بدهد.  

                                                                        (پائولو کوئیلو)

فاصله ما تا خوشبختی به اندازه فاصله ما تا خودمان است.

جهان عین نظم است واگر میبینید گاهی وقتها اوضاع بر وفق ما نیست، این همان لحظه ایست که ما از مدار خارج شده ایم. 

                                                              ( ا ق خ )

حاج علی توی بازار یه حجره بزرگ با چند تا شاگرد و خدمه داشت و پیش سایر تجار از اعتبار خاصی برخوردار بود.چند ماهی از بازگشت حاجی گذشته بود و تنها کسی که اون رو به همون نام سابقش صدا میکرد صابر باربر بود که با یه صدای بلند و بشاشی با همه احوال پرسی میکرد و از بد روزگار از اونجا که حجره حاج علی درست سر چهار سوق بود اون روزی ۷ یا ۸ مرتبه از جلوی حجره حاجی رد میشد و میگفت: سلام کل علی. حاجی روزهای اول رو ندیده میگرفت اما کم کم به کارگراش گفت وقتی صابر از جلوی حجره رد میشه  یا برای بردن بار میاد داخل حجره منو چند بار با اسم حاج علی صدا کنید تا اون هم عادت کنه . اما افاقه نکرد که نکرد.

یه روز یه بازرگان که اتفاقاْ حاج علی رو میشناخت از یه راه دور برای انجام داد و ستد اومده بود پیش حاجی و توی حجره مشغول صحبت بودن که سر و کله صابر پیدا شد و باز با صدای بلند گفت : سلام کل علی و از جلوی حجره دور شد .و حاجی همونطور که بهش جواب داد یه دستی به ریش خودش کشید و گفت :لا اله اله الله . بازرگان که خیلی زود متوجه قضیه شد به حاج علی گفت ببینم این چرا به شما نمیگه حاج علی آخه درست نیست معصیت داره شما رفتی خونه خدا رو زیارت کردی چرا این بنده خدا به شما نمیگه حاجی ؟ حاجی گفت نمیدونم . بازرگان گفت ببینم وقتی از مکه اومدی این بنده خدا رو دعوت کردی تا بهش سور بدی؟ حاجی گفت یادم نیست. وبازرگان بهش پیشنهاد کرد اون رو به یه نهار دعوت کنه و بعد از غذا راجب مسافرت به خونه خدا براش صحبت کنه و...

فردای اون روز حاجی سفارش کرد تا توی خونه یه نهار سفارشی درست کردن و ار انواع میوه و نوشیدنی هم مهیا کردن و فرستاد دنبال صابر تا برای صرف نهار بره خونش .صابر وقتی از راه رسید یه سلام علیک گرم با کل علی و اعضای خونه کرد و رفت نشت سر سفره .

بعد از خوردن و نوشیدن حاج علی رو به صابر کرد و گفت : شنیدی ما رفتیم زیارت خونه خدا ؟ صابر گفت آره کل علی خودم وسایلات رو بردم تا پیش کاروان.حاج علی خوشحال شد و ادامه داد آره توی اون سفر که میرفتیم رسیدیم به یه بیابون گرم و بی آب و علف تموم شدن آب از یه طرف وشروع یه طوفان بزرگ از یه طرف دیگه چشم چشم رو نمیدید ساربون گفت تا حالا همچین چیزی ندیده همه وحشت کرده بودن و نا امید ،که من دستامو بردم رو به آسمون و گفتم خدایا این آدمها برای زیارت خونه تو اومدن خودت بهشون رحم کن .که یک دفعه طوفان تموم شد و آسمون صاف شد و یه چشمه آب نمایون شد .همه شروع کردن به صلوات فرستادن و دعا به جون من که: حاجی حجت همینجا قبول شد ای حاج علی.

خلاصه سرت رو درد نیارم بعد از سه ماه رسیدیم به مکه و بعد از انجام مراسم حج دوباره به را افتادیم و هم سفرا پیشنهاد کردن از راه دریا برگردیم تا زودتر برسیم .چند روزی توی دریا به سمت خونه برمیگشتیم که یه روز صبح هوا ابری شد و دریا طوفانی ، باد دکلهای کشتی رو شکست و بادبانها رو پاره کرد و کشتی رو مثل یه تخته پاره از این طرف پرت میکرد اون طرف و از اون طرف پرت میکرد این طرف، آب همه کشتی رو گرفته بود وآسمون تیره و تار .زن و بچه های مردم کریه و شیون میکردن و بی امان که یک دفعه یکی از همسفرها داد زد حاج علی به دادمون برس ای حاج علی.ومن هم که تا اون موقع خودم رو به یه گوشه ای چسبونده بودم تا از کشتی به بیرون پرت نشم خودم رو کشوندم جلوی عرشه و دستامو بردم به سمت آسمون و فریاد زدم خدا به این زوارهای خونه خودت رحم کن و یه انگشتر عقیق یمنی رو که از مکه خریده بودم از دستم در آوردم و پرت کردم توی دریا ، که انگار آب ریخته باشی روی آتیش به یک باره همه امواج دریا خوابید و آبرها پراکنده شدن و آفتاب در اومد . این دفعه خودم هم تعجب کردم و دست و پام داشت میلرزید .همه سرنشینهای کشتی که این صحنه رو دیدن برای چند لحظه بهت زده داشتن به من تماشا میکردن که به یک مرتبه با فریاد نا خدا که گفت حاج علی نظر کرده هست ریختن رو سر من و لباسهامو برای تبرک تکه تکه کردن و در همون حال فریاد میزدن حاج علی حاج علی حاج علی.

صابر از تعجت چشماش داشت میزد بیرون و در حالی که داشت آب دهنش رو قورت میداد با صدای آرومی گغت خودمونیم  عجب حکایتی داشتی  کل علی!!! 

  اگه از اینکه طی چند قرن گذشته این دولت فخیمه محترمه بریتانیا برای چپاول و استثمار ملتهای مستحق ستم دنیا چقدر زحمت کشیده و عرق جبین ریخته بگذریم ،وبه این که این داستان که قراره بخونیم چقدر صحت داره هم کار نداشته باشیم .فقط باید به این فکر کنیم که از تاریخ باید پند گرفت و مراقب آینده بود.

  واما راویان اخبار و طوطیان شکر شکن شیرین گفتار چنین نقل کردند که:هندیهای گاو پرست هر سال یه مراسم مذهبی پر شکوه بر گذار میکنن و طی این مراسم با تزیین یه گاو بزرگ که سمبل خداشون هست به عبادت و دعای آقا گاوه مشغول میشن . دعوت از سفرا و مهمانان خارجی هم یکی از قسمتهای این جشن بزرگ گاو پرستیه.میگن در دوران نخست وزیری چرچیل یه بار هم از ایشون برای شرکت در این مراسم دعوت میشه، نخست وزیر انگلستان که با یه هیئت بلند پایه توی این جشن شرکت کرده بود و بدلیل اینکه هنوز جایگاه استعماریش توی دنیا متزلزل نشده بود از احترام و اجر و قرب خاصی بر خوردار بود،و در جایگاه ویژه نظاره گر اجرای مراسم بود. که در همین لحظه متوجه شد کاهن اعظم به گاو نزدیک شد وبعد از تعظیم رفت جلو و پیشونی گاو رو بوسید.چرچیل با مشاهده این منظره به دست اندر کاران مراسم اشاره کرد که اون و هیئت همراه هم برای نشون دادن حسن نیت و احترام به عقاید مردم هند میخواد بره پیش گاو بزرگ. و بلا فاصله رو کرد به یکی از معاونینش و گفت به بقیه افراد بگو هر کاری که من انجام دادم رو تکرار کنند.

گاو بزرگ که با انواع و اقسام جواهرات و پارچه های گرانبها تزیین شده بود وسط میدان بزرگی قرار داشت، چرچیل به گاو نزدیک شد وبعد از یک تعظیم طولانی همون طور که دولا بود عقب عقب رفت تا رسید به پشت گاو و بعد از بوسیدن دم آقا گاوه از اون دور شد.هیئت همراه به طبع از نخست وزیر همین کار رو انجام دادن و میدون رو ترک کردن.

در راه بازگشت به انگلستان چند نفر از اعضا دولت رفتن پیش نخست وزیر و گلایه کردن که تو با این کار اعتبار ما رو پایین آوردی. چرچیل گفت: مگه شما متوجه نشدین وقتی ما داشتیم میدون رو ترک میکردیم هندو هایی که بعد از ما به گاو بزرگ نزدیک میشدن اول به اون سجده میکردن بعد هم بعضی از اونها با بلند کردن دمش مقعد اون رو میبوسیدن ،و از مدفوعش به عنوان تبرک استفاده میکردن؟هندی ها تا ۵۰۰ سال پیش همین کار رو میکردن ولی وقتی دیدم کاهن اعظم پیشونی گاو رو بوسید ترسیدم تا چند سال دیگه این جماعت دست از گاو پرستی بردارن و با تغییر رفتار این مردم کار برای ما به عنوان استعمار گر سخت بشه.

ای کاش خداوند چند تا از این آدمهای باهوش و ذکاوت خلق میکرد تا بجای پدر سوختگی ، گره از کار مردم دنیا باز میکردن.